Każdego roku Instytut Ogrodnictwa w Skierniewicach uaktualnia dokument „Program Ochrony Róży uprawianej w gruncie”. Jest to dokument opracowany w ramach zadania 2.3. „Analiza możliwości integrowanej ochrony wybranych roślin ogrodniczych dla upraw małoobszarowych”. Program Wieloletni na lata 2015-2020 finansowany przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Program jest aktualizowany w ramach zadania celowego 6.2. Program opracowany pod redakcją dr hab. Grażyny Soiki, profesora IO.
Aktualny „Program ochrony róży uprawianej w gruncie” opracowany przez Instytut Ogrodnictwa – PIB można pobrać ze strony InHort: Pobierz program ochrony róży (PDF) lub ze strony ptrosa.pl – TUTAJ
W ochronie róży uprawianej w gruncie, podobnie jak innych roślinach uprawnych, profesjonalni użytkownicy środków ochrony roślin są zobowiązani do stosowania integrowanego systemu ochrony roślin.
Jego podstawą jest maksymalne wykorzystanie metod niechemicznych, które powinny być uzupełniane stosowaniem pestycydów wówczas, gdy oczekiwane straty ekonomiczne powodowane przez agrofagi będą wyższe niż koszt zabiegu. Głównym celem ochrony jest skuteczne, bezpieczne i opłacalne obniżenie liczebności agrofagów do poziomu, przy którym nie wyrządzają one szkód o znaczeniu gospodarczym. Jest to możliwe poprzez regularne prowadzenie lustracji upraw oraz prognozowanie pojawu agrofagów i oceny zagrożenia za pomocą różnego rodzaju narzędzi np. pułapek feromonowych. W integrowanej ochronie roślin mogą być stosowane wszystkie środki aktualnie zarejestrowane dla danego gatunku rośliny.
Opracowany program ochrony róży gruntowej zawiera informacje dotyczące możliwości zapobiegania i zwalczania chorób oraz szkodników występujących na plantacjach róży. Przedstawiono aktualnie zarejestrowane środki ochrony roślin, ich substancje czynne, mechanizm działania oraz zalecane dawki. Podano także maksymalną liczbę zabiegów i minimalny odstęp czasu pomiędzy nimi, możliwość selekcji form odpornych agrofaga na daną substancję, jej przynależność do grupy chemicznej wg organizacji do spraw odporności (FRAC i IRAC). W programie uwzględniono także metody niechemiczne wspomagające ochronę.
Istotne znaczenie w integrowanej ochronie ma wybór stanowiska, które powinno być wolne od patogenów i szkodników żyjących w glebie, w tym pasożytniczych nicieni, a także uporczywych chwastów.
Wskazana jest uprawa roślin fitosanitarnych w międzyplonach lub poplonach ścierniskowych takich jak: gorczyca biała, owies, żyto ozime, facelia błękitna, rzodkiew oleista, rośliny bobowate. Należy dążyć do tego, aby rośliny fitosanitarne uprawiać w mieszankach, na przykład owies z seradelą czy żyto z koniczyną.
Mieszanki roślin fitosanitarnych mają znacznie korzystniejsze działanie niż uprawa pojedynczej rośliny, ponieważ stymulują rozwój różnych mikroorganizmów glebowych.
Program ochrony jest aktualizowany na początku roku kalendarzowego o środki, które zostały zarejestrowane po jego ostatniej edycji.
Program opracowany pod redakcją: Dr hab Grażyny SOIKI, prof IO
Autorzy:
Prof. dr hab. Adam WOJDYŁA, dr Magdalena PTASZEK, dr Anna JARECKA-BONCELA (fungicydy), dr hab. Grażyna SOIKA, prof IO, mgr inż. Edyta KOWALSKA (zoocydy),
Fot. Adam Wojdyła
Publikacja w serwisie www.ptrosa.pl za zgodą Instytutu Ogrodnictwa – PIB w Skierniewicach.
PTR